balık tutmak, son ve son mekan...

nereden bakıldığına bağlı...

sonunda 

mekanda aynı

balıkta aynı
denizde aynı
insanda aynı
insan ve kederi...
insan ve kaderi...

hepsi aynı...

önemli olan
içinde bulunduğun ortamdan öte
içinde bulunduğun ruh hali...

baktım şöyle 

Beykoz koyuna bu gün pencereden
epeyce kalabalık

her yer olta atanlarla dolu

kimi küçük bir lastik botta
kimi salaş bir kayıkta
kimisi lüks bir yatta

kimisi sahilde
balık tutmakta...

bir de diğeri vardı orada

gırgır teknesi içinde ekmek parası için 

bağrışanlar ile dolu içi 

ağlarını atmakta...

ağlarını toplamakta...

balıkların kimi kaçmakta  kimi yakalanmakta...

kader gibi...
keder gibi...

balık da aynı
deniz de aynı
insan da aynı...
insan kaderi de kederi de

bir bakıma sonunda aynı...

asıl olan tadın alınmasında
tutulan balıkta
tutulmasında
tadında... 

asıl olan tat

tutulan balığın her bir diğerinde

yaşanmışlığın her bir değerinde...

değişmeyen ihtiyacın giderilmesi aynı mekanda...
değişmeyen ihtiyacın yaşanılması farklı ruh halinde...

değişmeyen öylece kalınması beş metre bez içinde...
değişmeyen yatılması iki metrelik o mekanda...

zamanı gelince...

ya sonrası...

sonrası, geride kalan yaşanmışlık da... 
sonrası, yaşadıklarınla yaşadıkların da...
sonrası, nasıl konuşulduğu hakkında...

hepsi ama hepsi 

son bulmakta son mekanda...

yanına kar kalan ise

geçmişte tuttuğun balıklarda...

balığı tutarken yaşadıklarında...

nasıl yaşadığın yaşadıklarınla...

Beykoz koyundan çok balık geçti 

çok balık tutan 

koya ve balık tutanlara bakan...

ama ne balık tutmak değişti

ne de son mekan...

Tuncay D. Kalemoğlu
Kanlıca-İstanbul

2014