balık tutmak, son ve son mekan...

nereden bakıldığına bağlı...

sonunda 

mekanda aynı

balıkta aynı
denizde aynı
insanda aynı...

insan ve kederi...
insan ve kaderi...

hepsi aynı...

önemli olan
içinde bulunduğun ortamdan öte
içinde bulunduğun ruh hali...

baktım şöyle 

Beykoz koyuna bu gün pencereden
epeyce kalabalık

her yer olta atanlarla dolu

kimi küçük bir lastik botta
kimi salaş bir kayıkta
kimisi lüks bir yatta

kimisi sahilde
balık tutmakta...

bir de diğeri vardı orada

balıkçılar...

gırgır teknesi içinde ekmek parası için 

ağlarını atmakta

ağlarını toplamakta

bağrışıp duruyorlardı bilinmez niçin...

balıkların kimi kaçmakta  

kimi yakalanmakta

kader gibi...
keder gibi...

balık da aynı
deniz de aynı
insan da aynı...

insan kaderi de 

insan kederi de

bir bakıma sonunda aynı...

asıl olan tadın alınmasında
tutulan balıkta
tutulmasında
tadında... 

asıl olan tat

tutulan balığın her bir diğerinde

yaşanılan hazzın her bir değerinde...

değişmeyen ihtiyacın giderilmesi aynı zamanda...
değişmeyen ihtiyacın yaşanılması farklı ruh halinde...

değişmeyen yatılması iki metrelik o mekanda...

değişmeyen öylece kalınması beş metre bez içinde...

zamanı gelince...

ya sonrası...

sonrası, geride kalan yaşanmışlık da... 
sonrası, yaşadıklarınla yaşadıkların da...
sonrası, nasıl konuşulduğu hakkında...

hepsi ama hepsi 

son bulmakta son mekanda...

yanına kar kalan ise

geçmişte tuttuğun balıklarda...

tutulan balığın pişirilip tadılmasında...

balığı tutarken yaşadıklarında...

nasıl yaşadığın yaşadıklarınla...

Beykoz koyundan çok balık geçti 

Beykoz koyundan çok balık tutan geçti

koya ve balık tutanlara bakanlarda

onlarda baktı geçti...

ama ne balık tutmak değişti

ne onlara bakan...

ne de son mekan...

Tuncay D. Kalemoğlu
Kanlıca-İstanbul

2014