24 Temmuz 2012 Salı

KAPILAR...




kapılar…

ardında binlerce yaşananlar ve anılar...

dışından
sokaktan
sadece görünen dış yüzü…
içinden
yuvadan
binlerce görünmeyeni 
ve duyulmayan onca sözü...
belki de hayatın
hayatlarımızın bir bakıma 
özü...

özel ve gerçek olan
ardına sığındığımız...

kapılar...


acıyı
tatlıyı
sevinci
hüznü saklayan…

bilinenler…
bilinmeyenler…

ama illaki yaşananlar
ardındakiler…

ve milyonlarca
onca anlam yüklü…
herkesin kendisine ait olan
dışı yalan dolu
rol yapılan...
içi gerçek yüzlü
yaşanan...
sevinçli veya hüzünlü...

kapılar...

açıldıklarında
bir gün koklayıp sarıldıkları-mızı
ve sevdiklerimizi 
bu gün bulamadığımız…

açıldıklarında
bu gün sarılmadıklarımı-zı
ve kokladıklarımı-zı 
bir gün bulamayacağımız…

kapılar…

çoğu zaman önemsenmeyen…
tekmelenen açılırken dışından bazen 
hoyratça...
ittirilen kapanırken içeriden bazen
umarsızca...

oysa arkasına sığındığımız ve bizim olan
hayatımızın özelini kapayan...
günü gelince hepimizin ardında 
yaşamımızın 
yaşadıklarımızın kapısını kapatacağı...

bir gün açanın bizi de bir daha bulamayacağı…

kapılar...


Tuncay D.KALEMOĞLU
24.07.2012